Google Ads |
| Kompendium wiedzy o OGame!!! |
|
|
|
| Wpisał: Administrator | |
| 05.02.2006. | |
|
OGame – internetowa gra strategiczna; tzw. Massive Multiplayer Online Strategic Game - w skrócie MMOSG. Twórcą gry jest niemiecka grupa programistów Gameforge GmbH. Gra została przetłumaczona i uruchomiona także w innych krajach (m.in. w Polsce, Francji, Turcji, Włoszech, Rosji). Sama rejestracja jest darmowa, a pełna aktywacja kosztuje 20 zł/3 miesiące. 1. Tury a czas Gra ta nie jest grą turową, lecz strategią czasu rzeczywistego (RTS), tj. każda z czynności nie zajmuje pewnej ilości tur, lecz trwa określoną ilość czasu. Dodatkowo sekunda czasu gry jest równa sekundzie czasu rzeczywistego. Ilość czasu potrzebnego na ukończenie danego zadania zależy od nabytego doświadczenia w danej czynności i zaawansowania technologicznego (są budynki zwiększające szybkość pracy). Ilość potrzebnego czasu jest zawsze wyświetlona przy danej czynności.
Gra odbywa się w oddzielnych wszechświatach, te dzielą się z kolei na galaktyki, układy planetarne i planety. Oprócz tych jednostek organizacji istnieją także niekiedy księżyce, które także możemy rozbudowywać, powstałe wokół planet w wyniku nagromadzenia odpadków pozostałych po konfrontacji dużych flot. Każdy wszechświat dzieli się na dziewięć galaktyk, te na czterysta dziewięćdziesiąt dziewięć układów planetarnych, w których występuje piętnaście planet. Każda z planet w układzie różni się zarówno rozmiarem jak i temperaturą. Właściwości te przy każdej kolonizacji planety są ustalane na nowo, częściowo na podstawie losowych współczynników. Jeśli planeta zostanie przez gracza porzucona, a następnie skolonizowana ponownie, wartości te są jeszcze raz losowane. Każdy gracz może posiadać jedną planetę matkę i maksymalnie osiem kolonii.
Głównym zadaniem jest kolonizacja jak największej części wszechświata, zbieranie i handel surowcami, rozbudowywanie swojego imperium, postęp technologiczny oraz walka i układy z innymi graczami. W jednym wszechświecie można posiadać maksymalnie osiem kolonii, a na każdej z nich można wydobywać trzy surowce – rudy metalu, kryształ i deuter. Te wykorzystujemy budując instalacje na coraz wyższych poziomach, tworząc statki, systemy obrony, bądź rozwijając technologie. Czwartą jednostką, która jest potrzebna do rozwoju, jest energia – od jej ilości zależy współczynnik produkcji, który w przypadku niedoboru zmniejsza nam wydobycie surowców. Każdy budynek zużywa określoną ilość energii – do wytwarzania energii służą elektrownie (słoneczna oraz fuzyjna) i satelity słoneczne.
Gra, w głównej mierze, odbywa się w trzech sferach – (roz)budowy instalacji, odkrywania technologii cywilnej oraz militarnej. Każda z tych sfer (w większości przypadków) jest oddzielona od reszty, czyli działanie w jednej nie „zajmuje” drugiej.
W zakładce budynków możemy wybierać konstrukcje, które chcemy wybudować lub rozbudowywać w celu poprawienia poziomu zaawansowania, co daje możliwość rozwoju kolejnych technologii (i zwiększenia tempa ich odkrywania), budowy nowych statków (i skrócenie czasu ich produkcji), zwiększenia tempa budowy nowych technologii, zwiększenia wydobycia surowców, ale i zużywa więcej energii. Wszystkie budynki mają tzw. poziomy – budynek wyższego poziomu jest oczywiście bardziej efektywny od budynku niższego poziomu, ale koszt i czas budowy następnego poziomu jest zawsze większy (poza kilkoma wyjątkami dwukrotnie). Ponieważ planety mają ograniczoną liczbę tzw. „pól” (każdy poziom każdego budynku zajmuje jedno „pole”, budynki obronne nie zajmują miejsca na planecie), istnieje możliwość burzenia budynków (po jednym poziomie), ale na to, podobnie jak na budowę, potrzeba czasu i surowców. W przypadku rozpoczęcia budowy (lub burzenia) reszta operacji w tej zakładce jest zablokowana do czasu jej ukończenia. Inny gracz nie może zniszczyć już wybudowanych budynków. Można też dodać że nie wszystkie budynki powinny być równomiernie rozbudowywane np. gdy kopalnie metalu mamy na poziomie 18, krystału powinnismy mieć na 16 a deuteru na 12.
W zakładce badań możemy odkrywać lub rozwijać poznane już technologie – te umożliwią nam lepsze wykorzystanie energii, dostęp do większej ilości struktur budowlanych, jak i możliwość produkcji statków. Zasady rozwoju technologii są analogiczne jak w przypadku budynków, z tym że badania nie zajmują „pól”, działają na wszystkich planetach (czyli nie trzeba odkrywać tych samych technologii na każdej planecie osobno) i mogą być odkrywane tylko na jednej planecie w tym samym czasie.
Trzecią częścią jest sfera militarna – dzieli się ona zarówno na obronę, gdzie możemy produkować działa lub systemy defensywne (ilość możliwości wzrasta wraz z naszym rozwojem, bardzo ułatwia nam to sojusz gdyż przeważnie atakowani są gracze bez sojuszu bo stanowią łatwy łup), jak i systemy ofensywne takie jak statki bojowe, kolonizacyjne, sondy szpiegowskie oraz transportowe itp. Tutaj, w przeciwieństwie do poprzednich sfer, zadania są kolejkowane, czyli można dodać zadanie produkcji statku lub działa nawet jeżeli produkcja już trwa – wtedy zadanie to zostanie wykonane zaraz po tym, jak zostanie ukończone poprzednie. Systemy defensywne i statki mają wspólną kolejkę i nie można ich budować jednocześnie. Gdy gracz dysponuje flotą, może zaatakować planetę innego gracza. Czas lotu jest zależny od odległości między planetą oraz od poziomu odpowiednich badań, z której wysyła flotę na atakowaną planetą. Jeśli gracz atakujący zdoła przełamać obronę przeciwnika, na jego statki (zależnie od ich łącznej ładowności) zabierana jest maksymalnie połowa surowców znajdujących się na planecie przeciwnika. Walki odbywają się natychmiastowo (kończą się w momencie, gdy flota dociera do docelowej planety).
Mimo iż każda ze sfer (w większości przypadków) nie oddziałuje na drugą (czyli możemy budować budynek i niezależnie od tego np. odkrywać technologię), to zasada ta nie stosuje się do sytuacji, gdy budowana jednostka jest bezpośrednio związana z procesem jaki chcemy wykonać. Najprostszym przykładem jest centrum badawcze – w przypadku rozwoju tego budynku, nie możemy przeprowadzać żadnych prac badawczych do czasu ukończenia budowy (i vice versa). Drugim przykładem jest stocznia orbitalna lub fabryka nanitów - podczas ich rozbudowy nie możemy budować żadnych statków ani systemów obronnych.
Gra umożliwia i w znacznej mierze polega na zawieraniu sojuszy z innymi uczestnikami zabawy. Zasady gry pozwalają posiadać maksymalnie jedno konto w jednym wszechświecie i współpracować na poziomie ekonomicznym oraz militarnym ze swoimi sojusznikami, rosnąc razem z nimi w siłę i mając ich wsparcie. Sojusze to rodzaje klanów z gier innego typu. Największe sojusz liczą sobie od stu kilkudziesięciu do ponad 300 członków.
Gra nie wymaga instalowania w systemie dodatkowego oprogramowania z wyjątkiem przeglądarki internetowej. Gra wykorzystuje interfejs tekstowy. Copyright (c) 2006 MRJ Udziela się zezwolenia do kopiowania rozpowszechniania i/lub modyfikację tego dokumentu zgodnie z zasadami Licencji GNU Wolnej Dokumentacji w wersji 1.1 lub dowolnej późniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation; wraz z zawartymi Sekcjami Niezmiennymi: nie zawiera, wraz z Tekstem na Przedniej Okładce: nie zawiera i z Tekstem na Tylnej Okładce: nie zawiera. Kopia licencji załączona jest w sekcji zatytułowanej "GNU Free Documentation License" |



